Sen Rahat Uyu Kızım Ben Burada Ve Halen Sensizim…

[harakirist]

SEN RAHAT UYU KIZIM BEN BURADA VE HALEN SENSİZİM…..

Çok ufaktın sadece bir avuç kadardın aldım seni korkarak sadece korkan ben değildim ikimizde birbirimizden korkuyorduk sen daha çok ufak olduğun için ben ise acemi olduğum için yavaş yavaş birbirimize alışmaya başladık 3,5 sene birlikte olduk seninle acısıyla tatlısıyla mutluluğunda ve asıl hüzünde de.
Birlikte kaçtık evden benden habersiz kayboldun yatağın altlarında ya da sabah gözlerimi ilk açtığımda burnumun dibindeydin sahip kalk sabah oldu dercesine bulunduğun yerden yine ve her zamanki yaptığın gibi bir çıkış yolu bularak. Bazen gözümde sevginin gösterisi bir tırnak izi yada acının vermiş olduğu kulağım boyunca ay şekline benzer sayısız bir diş izi. Bunları yaparken bile kızamadım sana kızım. Ne olursa olsun baba kızına kesinlikle kızamaz ya işte bende sana bu duygularla kızamadım soranlara o benim kızım her şeyi yapmaya hakkı var dedim…
Her şey çok güzel giderken gecenin bir yarısında huysuzlanmaya başladın ilk başta normal huysuzluk diye çok fazla aldırış etmedim. Yattığım yerden sadece kafamı kaldırıp “hadi kızım uyu yeter artık “demekle yetindim o gece huysuzluğun dinmedi karanlık odanın sana ait olan köşesinde sana ait olan bölüme elimi uzattım karanlıktı seni dahi göremiyordum huysuzluğun biranda dindi sahip sen misin dercesine.

Kucağıma aldım seni sesin kesildi ama avucuma yersiz bir ıslaklık ve yersiz bir soğukluk geldi ilk önce aldırmadım ve içimden geçirdim seni hınzır yine üzerime tuvaletini yaptın diye aslında neden böyle bir şeyi aklıma getirdiğimi bilmiyorum çünkü seninle 3 senelik birlikteliğimiz boyunca bir kez bile böyle bir şey yapmamıştın. Belki ilk defa böyle bir şey olmasını istemiştim. Ama nerden bilebilirdim ki gecenin o saatinde bağırsağının ve makatının dışarı çıkıp ters döndüğünü maalesef ışığı açınca bu gerçekle yüzleştim yapacak bir şeyim yoktu elim ayağıma dolaşmış bir şekilde evdekileri uyandırdım yardım edin bana dedim yardım edin kızım gidiyor diye. Kimsenin elinden bir şey gelmiyordu ilk yaptığımız bilinmeyen numaralardan veteriner aramak oldu saat gecenin 4.00’ü nü gösterirken yoktu yoktu bize yardımcı olacak veteriner yoktu ilk defa okuyup veteriner olmadığıma içten içe küfretmeye başladım kızım sen elimde yavaş yavaş sancı çekiyordun ama senin sahibin hiçbir şey yapamıyordu. İlk defa bir sorun karşısında aciz olduğumu hissediyordum. Daha fazla dayanamayıp veterinerini aradım ve ertesi günü için randevu aldık



ERTESİ GÜNÜ:

Vet. Özlem ablanın ellerindesin ve ilk görünüşte endişelenecek bir şey yok derken bir yandan mırıldanarak söyledikleri özlem ablanın “nasıl dışa atmış oluyor”. Kendi yöntemleriyle içeri itip dikerek ikimizi de evimize gönderiyor “endişelenmeyin” diye bu söze karşılık endişelenmiyoruz her şey gayet güzel ama sen çok hareketsiz oluyorsun günlük pansumanını yapıyorum ama nedendir bilinmez dikişlerin tekrar atıyor yine özlem ablanın yanına gidiyoruz. Bu sefer durum biraz daha vahim çünkü dışarı çıkan parçan artık yavaş yavaş kangren olmaya ve kuruyup ölmeye başlıyor.
Özlem hanım dikişlerin atma sebebini bulmak için röntgen çekmeye başlıyor her saat başı ve yarım saatte bir ilk defa o dermansız vücudun baryum sülfatla tanışıyor ve özlem hanım benden izin istiyor

“Burak kızına baryum sülfat enjekte edeceğiz eğer cleoca sı yırtıksa bir saat içinde kızını kaybedeceğiz” diye ve buna karşılık benden cevap bekliyor insanın dili tutulur ya cevap veremez işte o şekilde oluyorum elim titriyor cevap veremiyorum önümde iki seçenek var ya seninle devam etmek yada bir saat sonra sensiz kalmak seçmek zorundayım. Ben bütün risklere karşılık senin daha iyi olman için enjekte edin diyorum bu şekilde acı çekmesinden daha iyidir diyebiliyorum sadece. Nitekim enjekte ediliyor baryum sülfat narin ve tepkisiz vücuduna. Baryum sülfat vücudunda yavaş yavaş ilerlerken bizde heyecan daha çok artıyor. Ve belli bir süre sonra ilacın vücudunda ilerlemediğini bir yerde tıkandığını görüyoruz bu iyi bir sonuç değil artık karamsar düşünmeye başlıyoruz özlem hanım ve ben hepimiz.

Artık yapacak bir şey kalmıyor saatlerce bekliyoruz özlem hanım Burak artık gidin eğer yarın yaşarsa tedaviye devam ederiz diyebiliyor sadece çok kolay söylüyor bu cümleyi içi yanarak. Çaresi evimize geri dönüyoruz. Sabaha kadar başında bekliyorum acaba ilaç çıkışını görecek miyim yada sabaha kadar seni yaşatabilecek miyim diye gecenin bir yarısında makatından birkaç parça bir şey çıkıyor ve arkasından bir sıvı evet evet bu iyi haber olmalı makatından çıkanlar ise daha çok taze yumuşacık yumurtların ama maalesef ki yavrulamak için değil sadece doğan gereği oluşan yumurtalar tek tek çıkıyor yavaş yavaş sayıyorum bende bir iki üç derken bitmiyor halen devam ediyorum saymaya onbeş, onaltı on yedi yine bitmiyor ve en son otuz üç tane boş yumurta yumurtluyorsun aslında ilacın ilerlememesini tek sebebi bağırsaklarında biriken domates kabukları ve boş yumurtladığın yumurtalarmış o anda anlıyorum ki senin bu hale gelmene tek sebep olan ben ve sana verdiğim domateslermiş.

Yine özlem ablanın yolun tutuyoruz ve acil ameliyat diyor akşamına elinden tutarak ameliyatında bizzat bende bulunuyorum. Baygın yatarken ve kolundaki anjiyo kat la serum şişeleriyle ne kadarda masum duruyorsun yüzündeki ifadeyi okuyabiliyorum bırakma beni ben yavaş yavaş gidiyorum diyorsun. Ama ben sadece elini tutabiliyorum senin…2 saatin ardından Vet. Özlem hanım başardık Burak kurtardık diyor ama daha iyi bakılmalıydı artık sana, daha iyi bakmaya başlıyorum geceleri artık yanında uyuyorum hiç ayrılmıyorum kıpırdamana izin vermeden ben çeviriyorum seni ve mükemmel bir diet uyguluyoruz sana tamamen sıvı ağırlıklı haşlanmış patates veriyorum. Çok zorlanıyoruz bu dönemde acı içinde yediğin antibiyotik iğnelerin sayısını ben hatırlamıyorum ama çektiğin acıdan dolayı muhtemelen sen hatırlıyor olmalısın. Artık yavaş yavaş kendine gelmeye başlıyorsun sen hareketlendikçe ben mutluluğa boğuluyorum ve hemen özlem hanımı arıyorum. Şöyle yaptı böyle yaptı diye iki günde bir artık yanına gidiyoruz pansuman ve hastalığının nasıl gittiğine bakması için. Özlem hanım şaşkın çok çabuk toparlandı diyor. Artık bir sorun kalmamıştı eskisi kadar olmasa da yine de hareketlenmeye başlamış oluyorsun. Artık haftada bir gidiyoruz veterinere bunun için çok seviniyorsun çünkü her gittiğimizde acı bir antibiyotik iğne yemekten sende çok yorulmuştun. Eskisi gibi dışarıda geçiyorduk seninle çimlere gidiyorduk parkları dolaşıyorduk yine mutluyduk ansız ve kısa mutluğumuzu artık atmış sevinçli ve mutluyduk…


11.05.2008

İşten çıkıyorum çok sıkıcı bir mesai geçirdiğim için biraz dışarıda dolaşmak istiyorum ve eve normalden 2 saat daha geç geliyorum. Eve girer girmez sana bakıyorum özlem gidermek için ama oda ney bulunduğun yerde ters bir şekilde yatmış duruyorsun. Hiç kıpırdamıyorsun nefes almıyorsun ayakkabılarımı çıkartmadan hemen seni kucaklıyorum başın geriye doğru düşüyor ve tam senin için ölmüş diyecekken elinin birini oynadığını görüyorum suni teneffüse başlıyorum çok az daha hareketlenmeye başlıyorsun hemen vakit kaybetmeden özlem hanımın yolunu tutuyoruz.. Yollar tıkalı taksi ilerlemiyor. Yetişemeyeceğiz yoksa seni kaybedeceğim diye düşünüyorum ve iniyorum taksiden metroya yöneliyorum metroda herkes bana bakıyor ben taşıma çantandan seni çıkartıp yol boyunca suni teneffüse devam ediyorum seni veterinere kadar canlı tutan bu oluyor. Ve özlem hanımın yanına ulaşıyoruz derinin sol tarafı büyük bir miktarda enfeksiyon kapmış artık umut yok diyor özlem hanım biraz muayene ediyor yine o sana çok acı veren antibiyotik iğneyi yapıyor ve yine aynı cümle yarına çıkartabilirsek tedaviye başlayacağız diye. Ertesi günü oluyor yine özlem hanımın yolunu tutuyoruz. Tedavimize o günü başlıyoruz artık her gece bizim için biraz daha ızdırap olmaya başlıyor. Artık günler bizim için önemli değil geceler önemli olmaya başlıyor. Bugünü de zorluk içinde geçiriyoruz çok zor geçiyor bizim için

13.05.2008
Aynı günün gecesi yine ağırlaşıyorsun ve yavaş yavaş nefesin yine gitmeye başlıyor. Bu sefer suni teneffüs de içe yaramıyor. Artık gözlerinde açılmıyor saat 23:00 ü gösteriyor senin kalp atışlarında artık yavaşlıyor ve saat 23:35 i gösterdiğinde bütün hayati fonksiyonların duruyor biricik kızım bir kütle gibi avuçlarıma düşüyorsun…

Seni bu hale getirdiğim için bir seneden beri kendimi affetmiyorum acısını yaşıyorum ve kendimi affetmiyorum…

Sen rahat uyu kızım bir senedir sensizim resmin halen odamda masamın üzerinde…

Seni Çok Seven
Sahibin

[sipsevdi]

Seni çok özlüyoruz.. Bahçeşehir üniversitesindeki günü hiçkimse hafızamdan silemez..

[gizem123]

Seni çok Seviyoruzzzzzzzzzzzz

[harakirist]

guncellll..........