Bir Ayna Tutalım Kendimize!!!

Burada yazılanlar,sizin bulunduğunuz tarihten çoook çok yıllar sonrayı anlatır.Bundan iki bin yıl kadar önce,insanlık en parlak dönemlerini yaşıyordu.Teknoloji son noktadaydı,hemen her hastalığın çaresi vardı,insanlığın ve maddenin köküne inilmişti ve varoluş çalışmaları yapılıyordu.Ama bununla birlikte doğa yavaş yavaş katlediliyordu.Varolan güzelim denge bozuluyordu.Teknoloji gelişiyordu ama yanlış şekilde.Yeşil yanlısı teknolojiyi kullanmak devletlerin işine gelmiyordu.Kısa vadede hem pahalı geliyordu,hem de petrol krallarını ve dünyayı yöneten büyük şirketleri engelleyecekti bu yeşilci yaklaşım.Ama işler kötü gitti.
Petrol kaynakları tükenmeye başladı,bunlarla birlikte o çok önemli saydıkları parayı yapacak kağıt,yani ağaç kalmadı.Nükleer silhlarla insanlar birbirini toprak için değil,su için öldürmeye başladılar.İnsanlık evrim geçiriyordu ama tersine.Çaresi bulunmayan salgın hastalıklar çıkmaya başladı.Artık sonun geldiğinie inanıyordu insanlar.Antarktika'nın üzerindeki ozon deliği de iyice büyümeye başlamıştı.Dünya üzerindeki oksijen de azalıyordu artık.Ve tabii,dünyada bir elin parmaklarıyla sayılacak kadar hayvan türü kalmıştı.İnsanlık güzelim dünyayı hızla tüketmişti.Ve zamanında bunu dile getiren tüm insanlar da susturulmuşlardı.Şimdiyse...
Benim yaşadığı tarihten beş yüz yıl kadar önce,dünyaya insan üstü varlıklar ayak bastılar.Bilim adamları bunun bir mucize olduğunu söylediler ve iletişim kurmak istediler.Ama onlar bizimle aynı dili konuşmuyorlardı.Çok farklılardı.Bizden çok daha gelişmiş.Ve karmaşık.Görünümleri tarif edilemez.Boyutlar değişken.Güçleri ölçülemez ve hızları da öyle...Tam olarak neler yapabildiklerini bilmiyoruz,tek bildiğiimiz;onlardan korkmamız gerektiği.
Bu süre içerisinde insanlık iyice geriledi.Pek az kişi düşünme yetisine sahip.Çoğu insan konuşmayı bile unuttu.Tek yaşam amaçları;hayatta kalmak.Beslenmek,uyumak ve barınmak tabii.Artık doğru kişiyi bulmak da önemli değil,tek önemli olan;soyu devam ettirmek.Ama bu şartlar altında bu çok zor.
Bu yeni varlıklar,ki biz onlara Nisna diyoruz,bizimkinden çok daha üstün bir teknolojiye sahipler.İlk geldikleri zaman burayı güzelleştirdiler.Dünya üzerinde yeşillik yetişmeye başladı.Güneş artık o kadar etkili değildi.Oksijen için makinelere ihtiyaç kalmamıştı.Ama biz mutlu değildik.Çünkü onlar bizi katlediyorlardı.Kendi evlerini bizim yaşam alanlarımıza yapıyorlardı.Büyük,devasa evler.Daha önce hiç görmediğiniz cinsten.Bizim oturduğumuz çalıdan kulübelerin üzerine.Geniş alanlara sular veriyorlardı.Yüzlercemiz göçerken,sular altında kalıyordu.Ulaşım araçları bizi eziyordu.öyle hızlı geçiyordu ki bu araçlar,insanlar geçerken o devasa camlara yapışıp kalıyorlardı.Ve o cama bağlı bir çubukla parçalanarak siliniyorlardı.Sanırım sürücü önünü görsün diye.Ama en korkuncu da bizi yemeleri.Bazen onlardan bazıları,silah olduğunu düşündüğümüz şeylerle yaşam alanlarımıza geliyor,bizler kaçmaya çalışırken öldürüyorlardı.Sonra ölüleri ayaklarından havaya kaldırıp kafalarını kesiyor ve derilerini yüzüyorlardı.Bu derileri temizleyip kendilerine elbise yaptıkları söyleniyor.Kalan kısmı bizdeki yağa benzer,kızgın bir şeye koyup kızartıyorlar ya da su içinde haşlıyorlar.Tabii daha korkunç şeyler de var.
Bazılarımıza,dişi olanlarımıza,tecavüz ettikleri bile oluyor.Bazen gereksiz yere vuruyor,taşlıyor ya da hırpalıyorlar.Çok büyük katliamlar yapıldığını da gördüm.Dişili erkekli karma bir grubu alıyorlar,tabii kaçmayalım diye uyuşturuyorlar.Sonra da bu grubu kamp benzeri bir yere götürüyorlar.Bir süre orada besleniyor bunlar ve sağlıklılaştırılıyor.Sonra eşit sayıda dişi ve erkeği alıyorlar ve bir bölmeye koyuyorlar.Burada afrodizyak ve benzeri bir cinsel güçlendirici veriyorlar ve onları zorla...Bunun sonucunda oluşan yavrular bir süre-altı ay kadar-anneyle bırakılıyor,yavrular güçleniyor.Ama sonra anneden alınıyorlar.Anneler çok büyük acı yaşıyor.Bu süreçte sağlıklı kalan anneler bir süre daha bu amaçla kullanılıp kesiliyorlar,erkekler de.Ama bazı dişiler özel olarak ayrılıyor ve çok besleniyorlar.Bunlar sürekli doğurmuyorlar ama doğuran annelerin yavruları hemen onlara veriliyor.Birkaç beslemeden sonra bu dişinin sütü kullanılıyor.İnsan sütünü çok seviyorlar ve değerli buluyorlar.Yavrulara ne olacak diye sorarsanız,onların da eti çok lezzetli heralde,onları da çok seviyorlar.Ama bazen,ilginç bir şey oluyor.Bir iki nisna geliyor ve bu yavruları alıyorlar.Bu yavruları seviyorlar.Bunları evlerine alıp besliyorlar.Boyunlarına bir şey takıp gezdiriyorlar sokaklarda.Şekilden şekile sokuyorlar.Ama yine de onlara bakıyorlar.İyileştiriyorlar.Kimi zaman-bu çok nadir olurdu ama artmaya başladı-bazen yavru,anne ve baba alınıyor ve üzerlerinde deneyler yapılıyormuş.Bunu bir arkadaşım anlatmıştı,kendisini de almışlar ama kaçmış.Alıp acayip yerlere götürüyor,orada bir uyutup bir uyandırıyor,kesiyor,çiftleştiriyor,patlatıyor,koşt uruyorlar...Bazen onların taşıtlarını çalıştıran şeyler ya da onların taşıtlarından çıkan şeyler bizi zehirliyor.Bazen de çok daha farklı bir şey yüzünden öldürüyorlar bizi.Ben bir kez buna maruz kalıyordum az daha.Birkaç kez onlar süslü püslü yapıların içinde,bazı devasa figürlerin önünde diz çökerken,o figürlerle konuşurken görüyorduk.Bazen de o figürlerin önünde,süslü püslü giyinmiş bir nisna,oradaki nisna topluluğuna doğru ateşli bir biçimde konuşuyor.Pek çoğu anlamıyor ama,ben bunun bir tapınma olduğunu biliyorum.Nereden bildiğimi ileride anlatacağım.İşte o figürlerin önünde,bazı dev ve düz yapıların önünde bizi kesiyolar.Bir gün beni de bunun için götürmüşlerdi.Ben de paniğe kapılmıştım ve boynumdaki ipten kurtulup kaçmıştım.Koştuğum yolda nisnalar bana bakıyor,kimi yakalamaya çalışıyor,kimi sevgiyle yaklaşıyor,kimi bir şey yapmıyor,kimi de acayip,mercekli bir aleti bana doğrultup ışıklar çıkarıyordu.Bir de onların taşıtları var tabii.Kendimi yer altındaki evime nasıl attığımı hatırlamıyorum.Ondan sonra günlerce dışarı çıkmadım.Nisnaların artıklarını yemek için bile...Günün birinde,büyük bir sesle uyndım.Yine nisnalar koşuyor sandım,bu genelde olurdu ve çok can kaybı olurdu.Ama sarsıntı yoktu.Ben ve birkaç kişi daha bakmak için tepeye çıktık.Çok büyük bir nisna topluluğu yürüyordu aşağıda. Bağırıyorlardı ama aynı kelimeyi.El diye düşündüğümüz organlarında bizim kanlar içindeki ya da çöplük içindeki resimlerimizi gösteriyorlardı.Bazen yıkılmış evlerimizin yanında,bazen de biz sular altındaykenki hallerimizi gösteriyordu bu resimler.Tabii şu da var,onlar bizimle beraber bizim yediklerimizi de yedikleri için,çok tüketim oluyor.Demek istediğim,onlar geldikten sonra dünya üzerindeki hayvan sayısını bilimsel yöntemlerle arttırdılar ama,kendileri için.İşte bizim besinsiz-hayvansız kalmış hallerimiz de vardı o resimlerde.Sanırım,dedim arkadaşlarıma,bizi savunuyorlar.Evet,az da olsa arkadaşım vardı.Konuşup düşünebilen,akıllı olan ender kişiler.Biz nasıl mı böyleydik?Öncelikle,anne babalarımız uzun süre -bir 14,15 yıl kadar- bizimle kalmışlardı.Bize hayatta kalmak dışında,eski insan uygarlığının harikalıklarını öğretmişlerdi.Biz de göçlerimizde eski kaynaklar bulmuştuk.Hatta eskiden,dünyada pek çok dil varmış ve biz de bazı dilleri öğrendik.Eski icatları gördük.Okuma,yazma...Bu nisnalar,eski insanlara çok benziyorlar,sadece fiziksel üstünlükleri var bence.Ve istersek,hep birlikte mutlu bir şekilde yaşayabiliriz.Ama bu böyle devam ederse,onların yaşam kaynakları olan bizler tükendiğimizde,onlar da bir yokoluşa sürüklenecek...
NOT:Bugün biz hayvanlara nasıl davranıyoruz?Empati kurabildik mi?