çikonun hikayesi

yıl 2007 martın 5iydi...derse girmeden kampüste çimlerin üstünde onu gördüm.daha minicikti.küçücük bedeniyle sokakta kimbilir neler yaşamıştır miniğim...kanım birden ısınıverdi bebeğime.sevdim onu...o kadar sevgiye susamıştı ki sevgime hemen karşılık verdi,sevindi.biraz zaman geçti.hoca derse girmişti.benim de girmem gerekiyordu.ne o ne de ben ayrılmak istemiyorduk.zoraki sınıfa doğru çıkarken bir baktım miniğim de peşimden sınıfa geliyor.ikimiz yan yana sınıfa girdik.herkes,hoca da dahil bize bakıyordu.hocadan izin aldım sınıfta biraz dursun diye.herkese kendini sevdirmişti çiko.birden sınıfımızın gözbebeği oluvermişti.sınıftaki herkes onu sahiplenmek istiyordu fakat bakacak yerlerinin de olmadıklarından dert yanıyorlardı.hiç aklımda yokken ve yerim de olmamasına rağmen ben bakarım deyiverdim birden...aldım kucağıma eve götürdüm.her tarafı dikendi.ne kadar zamandır o haldeydi kim bilir bebeğim önce dikenlerini temizledim.sonra yıkadım kızımı.tertemiz ve daha güzel oldu.hemen ısıtıcının karşısına bi yastığın üstüne koydum miniğimi.hemen uyuyuverdi.yaşadıklarından olsa gerek uyurken korkuyordu.eczaneden dış parazit ilacı aldım sürdüm kızıma.ilk defa köpek sahibi oluyordum.bir de oyuncak aldım oynasın diye.ertesi gün çevremdeki arkadaşlarıma cinsini sordum,erkek dediler kızıma hemen isim aramaya başladım kızıma.erkek zannettiğim için kızıma çiko ismini vermeye karar verdim.aradan 1 hafta geçti çiko ismine alıştı.o gün veterinere aşılarını yaptırmaya götürdüm dişi dedi artık bu saatten sonra kızım tam da ismine alışmışken değiştirmek olmazdı.bebeğim kadar ürkekti ki dışarda yürüyemiyordu bile.okulda miniğimi görenler hep"aa geçende birisi bu köpeğe tekme attı,birisi korkuttu"gibi şeyler söyleyince hem içim acıdı hem öfkelendim.ama artık ben vardım.kimse zarar veremezdi ona.artık kimsesiz değildi miniğim.sırf insanlara alışsın diye her gün kucağımda da olsa dışarı çıkarıyordum kızımı tabi arada bir yürütmek şartıyla.derken kızım insanlara alıştı.e tabi bana da.ayrılmaz ikili olmuştuk.her yere götürüyordum.aradan 1.5 ay geçmişti.kızımla arkadaşım ve ben yürüyüşe çıkmıştık.ben birkaç dakikalığına yanlarından ayrılmıştım ki arkadaşım koşarak yanıma geldi"çikoyla oynarken yanlışlıkla canını acıttım galiba kaçtı!"dedi.içim cız etti.hemen aramaya koyulduk kızımı.arabalara hala alışamamıştı çiko.aklıma bin türlü felaket geliyordu.evin yolunu bilse de ki ev bayağı uzaktı,kesin bi arabanın altında kalır diyordum.saatlerce aradık herkese sorduk.bir kadın benim evin tarafını göstererek"şu tarafa doğru koşa kaşa gidiyor dedi".içimde hala belirsiz bir umut vardı.umutsuz eve dönmeye karar verdik.eve geldiğimizde bir de baktık ki çiko hiç biryere sapmadan,arbanın bir o kadar yoğun olduğu yollardan geçerek,kadının dediği gibi koşarak bizden önce eve gelmiş...yaşadığı o korkuyla olsa gerek altına kaçırmış bebeğim...işte bu kadar akıllı bir kızım var benim.geleli daha 1.5 ay olmuşken her yeri gezmenin avantajıyla evimizi bulmuştu kızım...işte bu da bizim hikayemiz.iyiki varsın çiko hoşgeldin evimize...